Προσευχὴ καὶ νηστεία ἐν Χριστῷ: Ὅταν ἡ πνευματικὴ ἄσκηση γίνεται ζωὴ γιὰ ὅλους

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Δ΄ Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν 

Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3 ἐδῶ 

Στὸν ἅγιο Ἰωάννη, τὸν συγγραφέα τοῦ βιβλίου τῆς Κλίμακος, ποὺ σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει τὸ πρόσωπό του καὶ τὸ ἔργο του, δὲν ἁρμόζει λόγος παρὰ ἀσκητικὸς καὶ νηπτικός. Καὶ γι’ αὐτό, ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔβαλαν νὰ ἀναγνωστεῖ τὸ συγκεκριμένο Εὐαγγέλιο ποὺ ἀκούσαμε πρὶν ἀπὸ λίγο, ποὺ ἔχει στὸ κέντρο τοῦ ἕνα κεντρικὸ πυρῆνα, ποὺ δίνει ἀπάντηση στὸ θέμα τῆς πάλης καὶ τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνα ποὺ κάνουμε κάθε μέρα στὴ ζωή μας. 
Παλεύουμε μὲ πολλὰ πράγματα ἀλλά, κατ' ἐξοχήν, παλεύουμε μὲ τὰ πάθη μας καὶ μὲ τὶς δυσκολίες μας. Καὶ ἔρχεται ὁ Χριστὸς νὰ πεῖ ἕναν λόγο πολὺ πραγματικὰ ἀπόλυτο, ποὺ δὲν φαίνεται νὰ σηκώνει καμιὰ ἄλλη κουβέντα. Διότι αὐτὴ ἡ πάλη μὲ τοὺς πειρασμούς, μὲ τὶς δυσκολίες καὶ μὲ τὰ πάθη μας δὲν ξεπερνιέται μὲ κανένα ἄλλο τρόπο παρὰ μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία. Καὶ εἶναι ὁ λόγος πολὺ ἀπόλυτος· μὲ κανένα ἄλλο τρόπο· δὲν ἔχει καμία...

Ὁ Ἀντίχριστος ἀπὸ ἀντικείμενο εἰρωνείας γίνεται ἐπίσημο πρόγραμμα πολιτικῆς - Διαλέξεις καὶ δηλώσεις γιὰ τὸν ἀναμενόμενο «μεσσία» τους!

Ὁ ἱδρυτὴς τῆς Palantir Πίτερ Τίλ, ὁ Νετανιάχου καὶ πολιτικοὶ τῶν ΗΠΑ μιλοῦν ξεκάθαρα πλέον γιὰ τὸν Ἀντίχριστο καὶ τὸν 3ο ναὸ τοῦ Σολομῶντα! 

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης 

Μέχρι πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια, ὁποιαδήποτε δημόσια συζήτηση γιὰ τὸν Ἀντίχριστο καὶ τὴν κατασκευὴ τοῦ τρίτου ναοῦ τοῦ Σολομῶντα, ἀντιμετωπιζόταν μὲ θυμηδία ἢ ἀκόμα καὶ μὲ καγχασμό. «Αὐτὰ εἶναι παραμύθια τῆς Ἐκκλησίας γιὰ νὰ τρομοκρατεῖ τοὺς πιστοὺς καὶ νὰ τοὺς ἐλέγχει» ἔλεγαν συνεχῶς οἱ ὑλόφρονες «φωστῆρες». Πόσες καὶ πόσες φορὲς ἔχει ἀκούσει αὐτὰ τὰ λόγια ὁ κάθε χριστιανός, σὲ διάφορες παραλλαγές τους! 
Καὶ ἦρθε τὸ πλήρωμα τοῦ καιροῦ ὅπου τὸ πρόσωπο τοῦ Ἀντιχρίστου ὄχι μόνο βγῆκε γιὰ τὰ καλὰ ἀπὸ τὴ σφαῖρα τοῦ ὑποτιθέμενου «μύθου», ἀλλὰ ἔγινε πολιτικὴ ἐξαγγελία καὶ διακαὴς πόθος γεωστρατηγικοῦ ὁράματος! Ἀκόμα – ἀκόμα, ἡ ἔννοια τοῦ Ἀντιχρίστου ἔγινε καὶ ἀντικείμενο διαλέξεων ἀπὸ μεγιστᾶνες τῶν «Big Tech», δηλαδὴ τῶν τεχνολογικῶν γιγάντων ποὺ χτίζουν τὶς ψηφιακὲς...

Δ΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν - Γιατί ἡ Ἐκκλησία τοποθετεῖ αὐτόν τόν Ἅγιο στό μέσον τῆς νηστείας, ὡσάν τήν πιό ἅγια εἰκόνα, ὥστε νά ἀτενίζουν ὅλοι σέ Αὐτόν;

Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

Ποιός εἶναι αὐτός; Εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού ἐβίωσε καί ἔγραψε τήν Κλίμακα τοῦ Παραδείσου, πού ἐβίωσε τήν ἀνάβασι τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν κόλασι μέχρι τόν Οὐρανό, μέχρι τόν Παράδεισο. Αὐτός ἐβίωσε τήν κλίμακα ἀπό τήν γῆ μέχρι τόν Οὐρανό, τήν κλίμακα πού ἐκτείνεται ἀπό τόν πυθμένα τῆς κολάσεως τοῦ ἀνθρώπου μέχρι τήν κορυφή τοῦ παραδείσου.
Ἐβίωσε καί ἔγραψε. Ἄνθρωπος πολύ μορφωμένος, πολύ σπουδαγμένος. Ἄνθρωπος πού ὡδήγησε τήν ψυχή του εἰς τάς ὁδούς τοῦ Χριστοῦ, πού τήν ὡδήγησε ὁλόκληρη ἀπό τήν κόλασι στόν παράδεισο, ἀπό τόν διάβολο στόν Θεό, ἀπό τήν ἁμαρτία στήν ἀναμαρτησία, καί πού θεόσοφα μᾶς περιέγραψε ὅλη αὐτή τήν πορεία, τί δηλαδή βιώνει ὁ ἄνθρωπος πολεμώντας μέ τόν κάθε διάβολο πού βρίσκεται πίσω ἀπό τήν ἁμαρτία. Μέ τήν ἁμαρτία μᾶς πολεμάει ὁ διάβολος, καί μένα καί σένα, ἀδελφέ μου καί ἀδελφή μου. Σέ πολεμάει μέ κάθε ἁμαρτία.
Μήν ἀπατᾶσαι, μή νομίζῃς πώς κάποια μικρή καί ἀσθενής δύναμις σοῦ ἐπιτίθεται. Ὄχι! Αὐτός σοῦ ἐπιτίθεται! Ἀκόμη κι’ ἄν εἶναι ἕνας ρυπαρός λογισμός, μόνο λογισμός, γνώριζε ὅτι αὐτός ὁρμᾶ κατεπάνω σου. Λογισμός ὑπερηφανείας, κακῆς ἐπιθυμίας, φιλαργυρίας,… ἕνα ἀναρίθμητο πλῆθος λογισμῶν ἔρχεται κατεπάνω...

Ὅταν ὁ λαὸς σιωπᾶ, οἱ ἄρχοντες προχωροῦν...

Γράφει ὁ Γεώργιος Ἀποστολάκης, Ἀντιπρόεδρος Ἀρείου Πάγου ἐπὶ τιμῇ

Ἡ προφητικὴ φωνὴ τοῦ Γέροντος Ἀθανασίου (Μυτιληναίου) καὶ ἡ εὐθύνη τῆς ἐποχῆς μας 
Σὲ κάθε ἐποχή, ὁ Θεὸς ἀναδεικνύει φωνὲς ποὺ προειδοποιοῦν. Φωνὲς ποὺ δὲν χαϊδεύουν αὐτιά, ἀλλὰ ἀποκαλύπτουν τὴν ἀλήθεια. Μία τέτοια φωνὴ ὑπῆρξε ὁ μακαριστὸς Γέροντας Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος, ὁ ὁποῖος μὲ πνευματικὴ διαύγεια καὶ παρρησία τόνιζε ἕνα διαχρονικὸ καὶ σκληρὸ γεγονός: ὅτι ἡ σιωπὴ καὶ ἡ ἀδιαφορία τοῦ λαοῦ ἀνοίγουν τὸν δρόμο στὴν αὐθαιρεσία καὶ τὴν πνευματικὴ ἐκτροπὴ τῆς ἐξουσίας. 
Δὲν κατηγοροῦσε μόνο τοὺς ἄρχοντες. Κατηγοροῦσε καὶ τὸν λαό. Διότι γνώριζε ὅτι ἡ ἱστορία δὲν γράφεται μόνο ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἀποφασίζουν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἀνέχονται. 

Η ΑΠΡΑΞΙΑ ΩΣ ΣΥΝΕΝΟΧΗ 

Ὁ Γέροντας προειδοποιοῦσε ὅτι ὅταν ὁ λαὸς παύει νὰ ἀντιδρᾶ, ὅταν ἀποδέχεται σιωπηλὰ ἀποφάσεις ποὺ συγκρούονται μὲ τὴν πίστη, τὴν ἐλευθερία...

Τὸ παράπονο τοῦ Χριστοῦ: «Ὦ γενεά ἄπιστος, ἕως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ , τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 314.

Κυριακὴ Δ' τῶν Νηστειῶν 

Κατεβαίνοντας ὁ Χριστός ἀπό τό ὄρος τῆς μεταμορφώσεως καί τῆς δόξας του, βρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ τήν ἀθλιότητα τῶν ἀνθρώπων, πού στενάζουν κάτω ἀπό τή δουλεία τοῦ Σατανᾶ.
Ἕνας πατέρας, πού βλέπει σάν ἔσχατη ἐλπίδα γιά τό παιδί του τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ, χωρίς ὅμως νά ἔχει τήν ἀπαιτούμενη πίστη νά δεχθεῖ αὐτή τήν δύναμη. Θά τολμήσει μάλιστα, θρασύς ὅπως εἶναι, νά πεῖ καί σ’ αὐτόν τόν Χριστό: «Εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν». Ἄν δηλαδή καί σύ μπορεῖς νά κἀμεις κάτι, κάμε το (εἰδ’ ἄλλως, ἄσε με νά πάω στή μοῖρα μου...). Πόση σκληρότητα!
Εἶναι καί οἱ Μαθηταί, πού μέσα στό ψῦχος ἐκεῖνο τῆς ἀπιστίας καί σκληροκαρδίας, παγώνουν καί χάνουν τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τά...

Ἄλλο πράγμα ἡ δειλία καί ἄλλο ὁ τρόμος ἀπέναντι στόν θάνατο

Ἀπό τό τρίτομο ἔργο τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας του Α.Π.Θ., «ΟΜΙΛΙΕΣ στίς Κυριακές καί στίς Ἑορτές τοῦ ἔτους», τόμος Β΄, σελ. 993, ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη Δεκέμβριος 2024.
Ἡ «Κλίμαξ» τοῦ ἁγίου Ἰωάννου εἶναι τό διαμάντι τῆς ἀσκητικῆς μας γραμματείας.
Οἱ ἐρευνηταί θεωροῦν πώς, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός τόν 8ο αἰ. συνόψισε ὅλη τήν προηγούμενη δογματική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, τό ἴδιο ἔκανε κι ὁ Ὅσιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, ὁ ὁποῖος τόν 6ο αἰ. συνόψισε, κωδικοποίησε, ὅλη τήν προηγούμενη ἀσκητική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας.
Στόν 6ο λόγο τῆς «Κλίμακος», ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται στή μνήμη τοῦ θανάτου, ὁ ἅγιος Ἰωάννης μᾶς λέγει ὅτι ἡ δειλία ἀπέναντι στόν θάνατο, τό νά δειλιάζουμε, νά φοβόμαστε τόν θάνατο, αὐτό εἶναι φυσικό γνώρισμα, τό ὁποῖο προκλήθηκε ἀπό τήν προπατορική ἁμαρτία. Διαφέρει ὅμως ὁ τρόμος τοῦ θανάτου· δηλαδή τό νά φοβόμαστε τόν θάνατο εἶναι φυσικό, νά δειλιάζουμε πρό τοῦ θανάτου εἶναι στή φύση μας· ὄχι ὅμως καί νά τρομάζουμε μπροστά στόν θάνατο· ὀ τρόμος ἁποδεικνύει ὅτι δέν ὑπάρχει μετάνοια γιά τίς ἁμαρτίες μας. «Δειλία μέν θανάτου ἐστίν ἰδίωμα φύσεως ἐκ παρακοῆς προσγινόμενον. Τρόμος δέ θανάτου ἐστίν ἀμετανοήτων πταισμάτων τεκμήριον».
Ἐπίσης μᾶς λέγει ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά περάσουμε μέ εὐσέβεια τήν σημερινή μας ἡμέρα, τήν κάθε ἡμέρα μας, ἄν δέν τήν λογαριάζουμε σάν τήν τελευταία...

Παράδοσις: Ἐμπειρία ἐναρέτου ζωῆς

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ἡ ἀναφορὰ στὸ παρελθὸν καὶ τὴν παράδοση εἶναι ἀναγκαία στὸν ἄνθρωπο καὶ ἰδιαίτερα στὸν πιστό. Παίρνει διδάγματα, τιμᾶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ προσέφεραν ἔργο καὶ πολλὲς φορὲς ἔχουν δώσει καὶ τὴ ζωή τους, ὑπερασπιζόμενοι ἀξίες, ἀρχὲς καὶ ἰδανικά. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἀγωνίζεται «γιὰ τὶς ἐκκλησίες ποὺ ἔχουν γονατίσει ἀπὸ τοὺς διωγμούς, γιὰ λαοὺς ποὺ ἔχουν διασπαρεῖ, γιὰ κληρικοὺς ποὺ πολεμοῦνται, γιὰ ἐπισκόπους ποὺ ἔχουν ἐξορισθεῖ, γιὰ παραδοσιακοὺς θεσμοὺς ποὺ ἔχουν ἀθετηθεῖ», ὅπως τονίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.
Τὸ παρελθὸν δίνει νόημα στὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. Τὰ κατορθώματα τῶν ἁγίων, οἱ ἀγῶνες τῶν ὁσίων, τὸ δυσεξαρίθμητο πλῆθος τῶν μαρτύρων, τὰ ποικίλα δεινὰ τῶν ἀποστόλων κλπ. ἀποτελοῦν τὸ καθοδηγητικὸ φῶς τῶν σύγχρονων ἀνθρώπων. Γι’ αὐτὸ ἀπαιτεῖται σεβασμὸς στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅταν ἀκόμα δὲν μποροῦμε νὰ τὴν κατανοήσουμε στὸ βαθμὸ ποὺ πρέπει ἢ δὲν γνωρίζουμε τὴν πνευματική της ἀξία.
Παράδοση ἀποτελοῦν καὶ τὰ ὅσα καθημερινὰ προσφέρει ὁ Θεὸς στοὺς ἀνθρώπους. Ὅταν τὰ στοχάζεται ὁ πιστός, αὐξάνει τὸ σεβασμό του στὴν πρόνοια...

Ἄνοιξη 2026: Οἱ ρωγμὲς στὸ ψηφιακὸ τεῖχος πληθαίνουν – Ὁ ἀγῶνας ἀποδίδει καρπούς!

Γράφει ὁ Γεώργιος Ἀποστολάκης, Ἀντιπρόεδρος Ἀρείου Πάγου ἐπὶ τιμῇ

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἡ ψηφιακὴ ἐπιτήρηση καὶ ὁ ἀπόλυτος ἔλεγχος τῶν δεδομένων μας παρουσιάζονται ὡς «ἱστορικὴ ἀναγκαιότητα», οἱ ἐξελίξεις τοῦ πρώτου τριμήνου τοῦ 2026 ἔρχονται νὰ ἀνατρέψουν τὸ ἀφήγημα τῆς μοιρολατρίας. Ἀπὸ τοὺς δρόμους τῆς Ἑλβετίας μέχρι τὰ κοινοβούλια τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης, μιὰ σειρὰ ἀπὸ νῖκες ἀποδεικνύει ὅτι ἡ «Ἔξοδος» ἀπὸ τὸν ψηφιακὸ ἐγκλεισμὸ εἶναι ἐφικτή, ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχει ὀργάνωση, ἐνημέρωση καὶ ἐπιμονή. 

Τὸ Φυσικὸ Χρῆμα ὡς Ὀχυρὸ Ἐλευθερίας: Ἡ Εὐρώπη Ἀντιστέκεται 

Ἡ πιὸ ἠχηρὴ νίκη τοῦ πρόσφατου διαστήματος ἦρθε ἀπὸ τὴν καρδιὰ τῆς Εὐρώπης. Σὲ ἕνα ἱστορικὸ δημοψήφισμα (Μάρτιος 2026), οἱ Ἑλβετοὶ πολῖτες ψήφισαν ὑπὲρ τῆς συνταγματικῆς κατοχύρωσης τοῦ φυσικοῦ νομίσματος. Ἡ κίνηση αὐτὴ δὲν ἦταν ἁπλῶς οἰκονομική, ἀλλὰ βαθιὰ πολιτική: τὸ φυσικὸ χρῆμα εἶναι τὸ τελευταῖο...

Ὅταν ἐκτελεῖς τὰ θρησκευτικά σου καθήκοντα μὴ ἔπαιρε σεαυτόν

Ἀρχιμανδρίτου Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου, Νηπτικὴ ζωὴ καὶ ἀσκητικοὶ κανόνες, σελ. 92-95 

Ὅταν κάνεις λέει ὁ Μέγας Ἀντώνιος, τὰ θρησκευτικά σου καθήκοντα, μὴν ὑψώνεις τὸν ἑαυτό σου. Θρησκευτικὰ καθήκοντα εἶναι κυρίως ἡ λατρεία, ἰδιαίτερα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἀλλὰ καὶ ἡ προσωπικὴ ζωή, δηλαδὴ ὁ κανόνας, ἡ νηστεία, ἡ ἄσκησις ἐν γένει ὅλων τῶν ἀρετῶν. Ὅσον ἀφορᾶ τὴν προσευχή, πρέπει νὰ τὴν κάνουμε μὲ ταπεινοφροσύνη καὶ μὲ τὴ συνείδηση ὅτι εἴμεθα ἁμαρτωλοί. Ὄχι ἐπιδεικτικὰ ὥστε νὰ μᾶς βλέπουν οἱ ἄλλοι. Ἐὰν κάποιος ἔχει δάκρυα δὲν πρέπει νὰ ἀκούγεται στὸ πλαϊνὸ κελί. Διαφορετικά, σημαίνει ὅτι κάτι συμβαίνει στὴν ψυχή του. Πρέπει νὰ προσέχουμε τὴ σχέση μας μὲ τοὺς ἀνθρώπους, διότι στὶς δημόσιες σχέσεις μας δὲν κρινόμεθα τόσο ἀπὸ τὰ ἐλατήριά μας, ὅσο ἀπὸ τὴ στάση μας καὶ ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Ὅταν λοιπὸν λέγει μὴ ἔπαιρε σεαυτὸν κατὰ τὴ λατρεία τοῦ μοναστηριοῦ καὶ κατὰ τὰ κοινὰ τῆς σκήτης, ἐννοεῖ νὰ εἶσαι ἄνθρωπος ἰσορροπημένος. Ὅταν κάποιος στὴν ἐκκλησία σκύβει τὸ κεφάλι του δῆθεν ἀπὸ ταπείνωση, ἐνῷ κανεὶς ἄλλος δὲν τὸ σκύβει, αὐτὸ δὲν εἶναι ταπείνωσις, ἀλλὰ ὁ μεγαλύτερος ἐγωισμός. Ἡ δημόσια λατρεία ἔχει ἐκδηλώσεις καὶ λόγια ὅμοια. Μὲ τὶς ἴδιες λέξεις καὶ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο...

Ἑλληνικὴ σημαία: Ὅσο ἐμεῖς τιμοῦμε τὴ Σταυροπροσκύνηση, κάποιοι ἄλλοι μεθοδεύουν τὴ «Σταυροκατάργηση»!

Μὲ ὄχημα τὴν προσφυγὴ τῆς Ἕνωσης Ἀθέων ἐναντίον τῶν εἰκόνων στὰ δικαστήρια, κάποιοι θέλουν νὰ μετατρέψουν τὴν Ἑλλάδα σὲ οὐδετερόθρησκο μίασμα 

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης 

Ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος τὸ φώναζε ἀπὸ τὸ ἔτος 2000, 26 χρόνια πρίν: «Θὰ ἀφαιρεθεῖ ἀπὸ τοὺς κοντοὺς τῶν σημαιῶν ὁ τίμιος σταυρός. Ἴσως θὰ ἀλλάξει καὶ ἡ σημαία μας ἐπειδὴ ἔχει τὸν σταυρὸ ἐπάνω. Βλέπουνε τὸν σταυρὸ καὶ δαιμονίζονται, λὲς καὶ ὁ σταυρὸς ἔβλαψε αὐτὸν τὸν τόπο». 
Καὶ νὰ ποὺ ἡ διορατικὴ κραυγὴ τοῦ ἀείμνηστου Ἱεράρχη, ἔρχεται ἡ στιγμὴ ποὺ ἐπιβεβαιώνεται μέχρι κεραίας καὶ γίνεται τίτλος εἰδήσεων. Ὅσοι γράφαμε ἐδῶ καὶ χρόνια ὅτι τὸ ἐθνομηδενιστικὸ σινάφι τῆς ἐξουσίας ἀπεργάζεται τὴν ἀπαλοιφὴ ὅλων τῶν χριστιανικῶν συμβόλων ἀπὸ τὸν δημόσιο βίο, ἀντιμετωπιζόμασταν ὡς «συνομωσιολόγοι». 
Μέχρι ποὺ ἡ προσφυγὴ τῆς Ἕνωσης Ἀθέων στὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο...

Νὰ τί θὰ κάνεις ὅταν σὲ πιάσουν λογισμοὶ τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς

Διδαχὲς Ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ 

«Ἂν αἰχμαλωτισθεῖς τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς ἀπὸ λογισμούς, ταπεινώσου καὶ ζήτησε συγχώρηση λέγοντας: "Ἁμάρτησα, Κύριε, μὲ τὸν λόγο, τὸν νοῦ, τὴν πράξη καὶ μὲ ὅλες μου τὶς αἰσθήσεις". 

Ἀγωνίζου διαρκῶς ἐναντίον τῆς διασπάσεως τοῦ νοῦ. Διαφορετικὰ ἡ ψυχή σου, μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ διαβόλου, θὰ ξεφύγει ἀπὸ τὴ μνήμη καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, καθὼς λέει ὁ ἅγιος Μακάριος: "Ὅλη ἡ φροντίδα τοῦ ἀντιπάλου μας ἔγκειται στὸ νὰ ἀπομακρύνει τὸν λογισμό μας ἀπὸ τὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὸν φόβο καὶ τὴν ἀγάπη μας πρὸς Αὐτόν"». 

Οἱ Ἁγιοταφίτες πιστεύουν ὅτι κανονικὰ θὰ διεξαχθεῖ ἡ τελετὴ τοῦ Ἁγίου Φωτός, μπορεῖ νὰ εἶναι κεκλεισμένων τῶν θυρῶν

Ἀνεπίσημη ἐνημέρωση γιὰ τὴν τελετὴ τοῦ Ἁγίου Φωτὸς μετὰ ἀπὸ ἐπικοινωνία μὲ Ἁγιοταφίτες πατέρες. 

Μᾶς μετέφεραν ἐπακριβῶς ὅτι δὲν ὑπάρχει καμία ἐνημέρωση μέχρι στιγμῆς ἢ κάποια ἀνακοίνωση ἐπίσημη ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο, καὶ ὅτι οἱ Ἁγιοταφίτες πατέρες περιμένουν τί θὰ πεῖ τὸ Πατριαρχεῖο, εἶναι νωρὶς ἀκόμα καθὼς ἀπομένουν τρεῖς ἑβδομάδες, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν πεῖρα τους ἐκεῖ, ὕστερα ἀπὸ τόσα χρόνια πολέμου, ξέρουν ὅτι ὁ Πανάγιος Τάφος δὲν ἔκλεισε ποτέ. 

Μπορεῖ νὰ εἶναι ἐξωτερικὰ γιὰ τὴν ἀσφάλεια τοῦ κόσμου, μέσα γίνονται κανονικὰ ὅλες οἱ ἀκολουθίες καὶ οἱ Ἁγιοταφίτες πιστεύουν ὅτι κανονικὰ θὰ διεξαχθεῖ καὶ ἡ τελετὴ τοῦ Ἁγίου Φωτός, μπορεῖ τελικὰ νὰ εἶναι καὶ κεκλεισμένων τῶν θυρῶν. Δηλαδὴ ὁ Πατριάρχης, ἡ Σύνοδος ἐκεῖ, οἱ Ἁγιοταφίτες, χωρὶς παρουσία...

Ἀνήλικοι «ἐργαζόμενοι στὸν τομέα τοῦ σέξ» ("minor sex workers");

Γράφει ὁ Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός 

Στὰ τέλη Φεβρουαρίου τοῦ 2026, ἡ Ἐπιτροπὴ τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν γιὰ τὴν Ἐξάλειψη τῶν Διακρίσεων κατὰ τῶν Γυναικῶν ("UN Committee on the Elimination of Discrimination Against Women") δημοσίευσε μιὰ ἀπὸ τὶς συνήθεις ἀξιολογήσεις τῆς κατάστασης τῶν δικαιωμάτων τῶν γυναικῶν στὴν Ὁλλανδία. 
Στὴν πρώτη ἐκδοχὴ τοῦ δημοσιευμένου κειμένου περιέχονταν μιὰ φράση ποὺ προκάλεσε σὲ παγκόσμια ἐμβέλεια τὴ μήνη τῶν ὑπερασπιστῶν τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ τῶν εἰδικῶν στὴν προστασία τῶν δικαιωμάτων τῶν παιδιῶν (children’s advocates): «ἀνήλικοι ἐργαζόμενοι στὸν τομέα τοῦ σέξ» ("minor sex workers"). Εὐτυχῶς, κατόπιν τῶν ἀντιδράσεων ἀπὸ τὸ κείμενο ἀφαιρέθηκε ἡ ἐπίμαχη φράση λίγες ἡμέρες ἀργότερα, ὅμως παραμένει ἄκρως προβληματικὸ σὲ ἄλλα του σημεῖα ὅπως ἐξηγεῖται παρακάτω. 
Ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ὁ ΟΗΕ σὲ ἐπίσημο θεσμικό του κείμενο ἀποδέχoνταν ὅτι ἕνα ἀνήλικο παιδὶ μπορεῖ νὰ ἐργάζεται στὸν κλάδο τοῦ σὲξ καὶ ὅτι ἀποτελεῖ...

Δὲν ἔρχεσαι στὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὸν παπᾶ καὶ τὸν ἐπίτροπο, ἀλλὰ γιὰ τὸν Χριστό

Ἀρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος 

"Πολλοὶ δὲν ἐκκλησιάζονται, διότι δὲν τοὺς ἀρέσει τό ''προσωπικό'' τῆς Ἐκκλησίας: ὁ παπᾶς, οἱ ψάλτες, οἱ ἐπίτροποι, οἱ ἐκκλησιαζόμενοι... 

Ἀλλὰ ἀδελφέ μου, στὴν Ἐκκλησία γιὰ ποιόν πηγαίνεις; Γιὰ νὰ δεῖς τοὺς ἀνθρώπους ἢ γιὰ νὰ προσευχηθεῖς στὸν Χριστό; 

Ἐὰν ὁ βασιλιᾶς σὲ καλοῦσε στὸ παλάτι του, γιὰ νὰ σοῦ δώσει ὅ,τι θέλεις, δὲν θὰ πήγαινες, ἐπειδὴ ὁ (ὑπεύθυνος) ἐπὶ τῆς διαμονῆς δὲν ἦταν καλός; 

Δὲν ἔρχεσαι ἀγαπητὲ στὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὸν παπᾶ καὶ τὸν ἐπίτροπο, ἀλλὰ γιὰ τὸν Χριστό, ὥστε νὰ λάβεις, ὅτι θὰ σοῦ δώσει ὁ Θεός, διὰ τοῦ ἱερέως"...

Ἁγιότητα εἶναι ἀληθινὴ ἀγάπη τοῦ σταυροῦ, ἀπ’ ὅπου πηγάζει ἡ ἀληθινὴ ζωή

† Μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου

Ἁγιότητα σημαίνει ν’ ἀκολουθεῖς τὸν Χριστὸ καὶ στὴ Γεθσημανὴ καὶ στὸν Γολγοθᾶ. Ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι μόνο τοῦ Θαβὼρ καὶ τοῦ Κενοῦ Μνημείου, τῶν θαυμάτων καὶ τῶν δωρεῶν. Εἶναι καὶ τῆς σιγῆς τῆς ἐρήμου, καὶ τῆς σιωπῆς, καὶ τῶν δακρύων. Ἁγιότητα ἀκόμη σημαίνει πλήρη καὶ παντοτινὴ ἀποδοχὴ τοῦ ὅποιου θείου θελήματος. Ἁγιότητα εἶναι ἀληθινὴ ἀγάπη τοῦ σταυροῦ, ἀπ’ ὅπου πηγάζει ἡ ἀληθινὴ ζωή. Ἡ ἁγιότητα θέλει ὑπομονὴ κι ἐπιμονή, αὐταπάρνηση, αὐτοθυσία καὶ ἀνιδιοτέλεια. Ἡ ἁγιότητα δὲν μεταδίδεται, δὲν κερδίζεται μὲ μόνο ἀναγνώσεις βιβλίων, μακρῶν συζητήσεων στὰ σαλόνια, μ’ εὐχάριστες, ὡραῖες, καλές, ἄκοπες κι ἀδάπανες σκέψεις. Καλεῖσαι ξανὰ καὶ κύρια νὰ δώσεις αἷμα γιὰ νὰ λάβεις πνεῦμα. Νὰ παλέψεις καὶ νὰ νικήσεις τὸ ἄγριο θηρίο τῆς πολυκέφαλης ὑπερηφάνειας.... 

Ἡ ἁγιότητα εἶναι ἐλευθερία, τόλμη, ἀγάπη, ταπείνωση. Εἶναι ὑπέρλογη. Δὲν μετριέται, δὲν ζυγίζεται, δὲν κατανοεῖται εὔκολα, δὲν ὑπολογίζεται καὶ ὁρίζεται μὲ τ’ ἀνθρώπινα μέτρα. Οἱ ἅγιοι...

Τὴν τελευταία λέξι πάντοτε τὴ λέει ὁ Οὐρανός!

Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, ἀπόσπ. ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἡ χαρὰ τοῦ χριστιανοῦ», σελ. 102.

Ὁ Θεὸς λέει τὴν τελευταία λέξι. Τὸ πότε θὰ τὴν πῇ εἶναι δικό Του θέμα, ἀλλὰ τὴν τελευταία λέξι πάντοτε τὴ λέει ὁ οὐρανός.

Ὁ Θεὸς γράφει κύκλους. Ὁ δάκτυλος τῆς Θείας Δικαιοσύνης γράφει κύκλους. Δὲν γράφει καμπύλες.

Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ ζωή μας εἶναι μικρὴ δὲν βλέπουμε τὸν κύκλο, βλέπουμε τὴν καμπύλη καὶ καμμία φορὰ σκανδαλιζόμαστε.

Θὰ γράψῃ τὸν κύκλο ὁ Θεὸς ἀργότερα· τότε ποὺ θέλει Ἐκεῖνος.

Μὲ ποιόν τρόπο ἐγγίζουμε τὴν αἰώνια Βασιλεία...

Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ 

«Τέτοιος ὀφείλει νὰ εἶναι ὁ χριστιανός. Ἕνα "καλώδιο ὑψηλῆς τάσεως", πάνω στὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ καθίσει ἕνα πουλάκι χωρὶς νὰ πάθει τὴν παραμικρὴ ζημιά, ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖο περνᾶ ἐνέργεια ἱκανὴ νὰ κάνει ὁλόκληρο τὸν κόσμο νὰ ἐκραγεῖ. 

Ἰδοὺ μὲ ποιόν τρόπο ἐγγίζουμε τὴν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ».

«Ὁ γνήσιος χριστιανὸς δὲν ζεῖ μὲ φόβο καὶ ἀγωνία γιὰ τὸ πότε θὰ ξεσπάσει ἕνας πόλεμος ἢ πότε θὰ πέσει μία βόμβα στὸ κεφάλι του»

Γέροντος Ἰουστίνου Πίρβου 

«Γιὰ τὸν ἀληθινὸ χριστιανὸ δὲν ἔχει σημασία πότε θὰ ἔλθει ἕνας πόλεμος ἢ ἕνας διωγμός. Ὁ ἀληθινὸς χριστιανὸς εἶναι πάντα ἕτοιμος, προετοιμασμένος μὲ ἀναμμένη τὴν λαμπάδα τῆς ψυχῆς του, γιὰ νὰ συναντήσει τὸν Οὐράνιο Νυμφίο. 

Ὁ γνήσιος χριστιανὸς δὲν ζεῖ μὲ φόβο καὶ ἀγωνία γιὰ τὸ πότε θὰ ξεσπάσει ἕνας πόλεμος ἢ πότε θὰ πέσει μία βόμβα στὸ κεφάλι του. Ἀναζητεῖ τρόπους νὰ θυσιάζεται περισσότερο γιὰ τὸν πλησίον του καὶ γιὰ τὸν Θεό. Ὁ ἀληθινὸς χριστιανὸς ἀναζητεῖ μέσα του τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καὶ δὲν φοβᾶται τίποτε στὴν ἐφήμερη τούτη ζωή. Γι' αὐτὸν ἡ λύπη εἶναι χαρὰ καὶ ὁ Σταυρὸς εἶναι ἀνάσταση. 

Οὕτως ἢ ἄλλως, ἡ ζωή μας εἶναι στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ μόνον Ἐκεῖνος γνωρίζει τὸ τέλος τοῦ ἀνθρώπου. Ἑπομένως, ἂς μὴν φοβόμαστε ὅταν ἀκοῦμε γιὰ πολέμους καὶ ἄλλα φοβερὰ γεγονότα, διότι ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ συμβοῦν, ὅπως...

Ὅπως ζοῦνε οἱ Ἕλληνες σήμερα...

Φώτης Κόντογλου, "Τὸ τρελὸ νερό" 

«Ὅπως ζοῦνε οἱ Ἕλληνες σήμερα, δὲν εἶναι ἡ ἀληθινὴ ζωή τους. Τὸ νοιώθουνε κ' οἱ ἴδιοι, κι ἂς μὴν τὸ λένε. Λαχταρᾶνε νὰ βροῦνε τὸν ἑαυτό τους ποὺ τὸν ἔχουν χαμένον (ἐκτὸς ἀπὸ κάποιους, ποὺ θαρροῦνε πὼς ζωὴ εἶναι μοναχὰ τὸ φαγοπότι καὶ τὸ «κομφόρ», δίχως κανέναν βαθὺν πόθο, χωρὶς κανέναν καϋμό). Καὶ κεῖνος, ἀκόμα, ποὺ δὲν ἔχει συναίσθηση τί εἶναι ἀληθινό, ἔρχεται στιγμὴ ποὺ καταλαβαίνει, πὼς ἡ ζωή του εἶναι ψεύτικη, πὼς δὲν ἔχει κανέναν ἀληθινὸ δεσμὸ οὔτε μὲ τὸν τόπο του, οὔτε μὲ τοὺς προγόνους του, οὔτε μὲ τὶς ντόπιες συνήθειες ποὺ βγήκανε ἀπὸ τὴν ἀγάπη κι ἀπὸ τὸν πόνο, καὶ πὼς εἶναι ὀρφανὸς καὶ ξένος μέσα στὸν ἴδιο τόν τόπο του, σὰν τὸν ἄσωτο γυιό, καὶ πώς, μὲ ὅλο ποὺ θαρρεῖ πὼς τρώγει καλὰ καὶ νόστιμα φαγητά, στ' ἀληθινὰ μασᾶ ξυλοκέρατα, φερμένα ἀπὸ ξένους τόπους, ὁποὺ εἶναι ἀλλοιώτικοι ἀπὸ τὸν δικό μας»...

Ἅγιος Ἀμφιλόχιος Μακρῆς περὶ Καζαντζάκη

Γράφει ο Γεώργιος Κ. Τζανάκης 

Ἔχει δημοσιευτεῖ στὸ διαδίκτυο ἡ ἄποψις τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου τοῦ Μακρή γιὰ τὸν Νικόλαο Καζαντζάκη, ὅτι εἶναι ἐνσάρκωσις τοῦ Σατανᾶ, χωρὶς νὰ ἔχουν δημοσιοποιηθῇ τὰ σχετικὰ τεκμήρια, διότι ὁ δημοσιεύσας δὲν τὰ εἶχε. Τὸ ζήτημα δὲν θὰ εἶχε ἰδιαίτερη σημασία, ἄν ἡ περίπτωσις τοῦ ἔργου τοῦ Καζαντζάκη δὲν εἶχε γίνει ἕνας ἀπὸ τοὺς ἄξονες γιὰ τὴν μετάλλαξι τῆς Ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας σὲ ἕναν ἐλεγχόμενο ἐκκλησιαστικὸ ὀργανισμὸ, πρόθυμο καὶ κατάλληλο γιὰ τὸν χριστιανικὸ -καὶ κατόπιν τὸν διαθρησκειακὸ- οἰκουμενισμό, δηλ. τὴν θρησκευτικὴ παγκοσμιοποίησι, παραλλήλως μὲ τὴν πολιτική.[1] 

Ὁ εἰσοδισμὸς, στὴν Ἐκκλησιαστικὴ διοίκησι καὶ παιδεία, προσώπων ξένων πρὸς τὸ βίωμα καὶ τὴν παραδεδομένη πίστι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ ἔγινε τὸν περασμένο αἰώνα, ἔχει φέρει καρπούς καὶ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι τὸ ὅτι…

«Μετρητὰ = Κοινωνικὴ ἐλευθερία»: Ἡ Ἑλβετία θωράκισε μὲ δημοψήφισμα τὴ χρήση μετρητῶν ἐκθέτοντας τὴ συντεχνία τῆς ψηφιακῆς σκλαβιᾶς!

Τὸ 73% τῶν Ἑλβετῶν ζήτησαν συνταγματικὴ κατοχύρωση τῶν μετρητῶν γιὰ λόγους ἀσφάλειας καὶ ἐλευθερίας - Ἡ Ἑλλάδα ἀκούει; Ἡ ΕΕ ἀκούει; 

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης 

Ἡ ὕπαρξη μετρητῶν σὲ μιὰ οἰκονομία εἶναι ἀκρογωνιαῖος λίθος πολιτικῆς ἐλευθερίας. Αὐτὸ ἀκριβῶς ἔκρινε καὶ ἀποφάσισε ὁ λαὸς τῆς Ἑλβετίας, σὲ μιὰ περίοδο ποὺ ἡ ἀφηνιασμένη Εὐρώπη ἀδημονεῖ νὰ ἐπιβάλει τὸ ψηφιακὸ χρῆμα. Καὶ σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ στὴν Ἑλλάδα οἱ ἰδιωτικὲς τράπεζες ἔχουν γίνει γενικὸς «μπάστακας» σὲ ὅλες τὶς ζωτικὲς δοσοληψίες, μὲ τελευταία τὴν καταβολὴ ἐνοικίου νὰ γίνεται ὑποχρεωτικὰ μέσῳ τραπεζικοῦ λογαριασμοῦ ἀπὸ τὴν 1η Ἀπριλίου 2026. 
Ἀπέναντι στὸν ψηφιακὸ κλοιὸ ποὺ σφίγγει τὶς οἰκονομίες τῆς Εὐρώπης, τὰ παραδομένα κράτη θέτουν τὶς βάσεις γιὰ τὴ σκλαβιά τους καὶ τὰ σοβαρὰ κράτη θωρακίζουν τὶς ἐλευθερίες τους. Ἡ Ἑλβετία, ὡς χώρα ποὺ διοικεῖται μὲ σύστημα ἄμεσης δημοκρατίας, εἶναι ἴσως ἡ μοναδικὴ περίπτωση στὴν Εὐρώπη ὅπου ἡ φωνὴ τοῦ λαοῦ δὲν καταπνίγεται ἀπὸ τόνους ἐξουσιαστικῆς φίμωσης καὶ προπαγάνδας. Ἐκεῖ ποὺ ἡ φωνὴ τοῦ λαοῦ ἀκούστηκε ἀκέραιη καὶ ἀνόθευτη, οἱ πολῖτες...

Ἡ ἐργαλειοποίηση τῆς «τεχνητῆς νοημοσύνης» στὴν «μεταφυσική» τοῦ Χαράρι

Tοῦ Ἰωάννoυ Μαρκᾶ, Μ.Δ.Ε. Δογματικῆς Θεολογίας Α.Π.Θ. 

Τὸ εἴδωλο τῆς «Τεχνητῆς Νοημοσύνης» ἀποθεώνεται 

Ἡ ὁλοκλήρωση τῶν ἐργασιῶν γιὰ τὸ 2026, τῆς ἐτήσιας συνάντησης τῶν πολιτικῶν, οἰκονομικῶν καὶ θρησκευτικῶν παραγόντων ποὺ συμμετέχουν στὸ «Παγκόσμιο Οἰκονομικὸ Φόρουμ» ("World Economic Forum"), στὸ χειμερινὸ θέρετρο τοῦ Νταβὸς τῆς Ἑλβετίας, πιστοποίησε γιὰ μία ἀκόμα φορὰ τὴν προσήλωσή τους στὸ δυστοπικὸ πλάνο τῆς «Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης» ("The Great Reset"), ὅπως αὐτὸ διακηρύχθηκε ἀπὸ τὸν ἱδρυτὴ καὶ πρόεδρο τοῦ W.E.F., Κλάους Σβάμπ, στὸ ξεκίνημα τῆς παγκόσμιας ἀναταραχῆς ποὺ προκάλεσε ἡ λεγόμενη «πανδημία» τῆς covid-19. Πλέον, ἕξι χρόνια μετὰ ἀπὸ ἐκείνη τὴν «πανηγυρικὴ» διακήρυξη, εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ ὁρατὸ πὼς ἡ ἀνθρωπότητα βρίσκεται ἕνα βῆμα ἀπὸ τὸν ὑβριδικὸ μετασχηματισμό της, καθὼς ἡ ραγδαία τεχνολογικὴ ἀναβάθμιση καὶ ψηφιακὴ ὁλοκλήρωση, κυρίως μέσῳ τοῦ «πυρηνικοῦ ὅπλου» τῆς «Τεχνητῆς Νοημοσύνης» ("Artificial Intelligence"), δείχνει νὰ ἑδραιώνει τὴν πεποίθηση δημιουργίας ἑνὸς νέου εἴδους ἀνθρώπου στὴν «ἐξελικτικὴ» πορεία τοῦ ἀντίθεου ἐπιστημονικοῦ κόσμου, τὸν «μετάνθρωπο»! 

Διαβάστε ὁλόκληρο τὸ κείμενο...

Ἐνοχλεῖ ἡ Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ; Ἀπὸ τὴν ματιὰ ἑνὸς τενχοκράτη...

Γράφει ὁ Δημ. Ἰωάννου, Οἰκονομολόγος - Ἀναλογιστής 

Θίγονται τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἀπὸ τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ; Παραβιάζεται ἡ ἐλευθερία ἔκφρασης τῶν ἀθέων; Ἐνοχλεῖ τοὺς ἀλλόθρησκους τὸ θρησκευτικὸ σύμβολο τῆς ἐπικρατούσας θρησκείας; Αὐτὰ εἶναι κάποια ἀπὸ τὰ ἐπιχειρήματα - ἐρωτήματα, μειοψηφίας τῆς χώρας ποὺ ἀπαιτεῖ μὲ νομικὰ μέσα τὴν ἀφαίρεση τῆς εἰκόνας τοῦ Χριστοῦ στὴν Συνταγματικὰ κατοχυρωμένη Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα. Ἀπόψεις πολλὲς ἀκούγονται καὶ γράφονται ἀπὸ πολιτικούς, νομικούς, Θεολόγους καὶ ἰσχυροὺς παράγοντες τῆς χώρας. Ἂς δοῦμε τὸ θέμα ἀπὸ τεχνοκρατικὴ πλευρά. 
Ἡ ὕπαρξη τῆς εἰκόνας τοῦ Χριστοῦ σὲ μία Ὀρθόδοξη χώρα δὲν μειώνει τὴν παραγωγικότητα, τοὺς δεῖκτες μέτρησης ἀπόδοσης μαθητῶν ἢ ἐκπαιδευτικῶν. Δὲν ἐμφανίζονται μετρήσεις ἢ στατιστικὲς ποὺ νὰ δηλώνουν ὅτι ἡ ὕπαρξη τῆς εἰκόνας τοῦ Θεανθρώπου σὲ ἐργασιακὸ χῶρο ἢ σὲ δικαστήρια δημιουργεῖ μείωση...

Σχόλιο σὲ ἰδέες τοῦ π. Νικολάου Λουδοβίκου - Οἱ Πατέρες γιὰ τὸ κατ’ εἰκόνα καὶ τὸ σῶμα

Γιὰ τὸ παρακάτω κείμενο ἀφορμὴ δόθηκε ἀπὸ τὴν συζήτηση μὲ τὸν π. Νικόλαο Λουδοβίκο μὲ θέμα: «Πνευματικότητα καὶ σεξουαλικότητα» στὰ «Εὐαγγελίστρια 2026, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἄλλες παρόμοιες δημόσιες τοποθετήσεις του.

 Διαβάστε τὸ κείμενο...

Ὁ Χριστός, ὑψούμενος στὸ Σταυρό, δείχνει τὴν ἀκραία ἀγάπη Του

Μακαριστοῦ Γέροντος Γεωργίου Καψάνη 

Ὁ Σταυρὸς τοποθετεῖται στὴ μέση τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς γιὰ νὰ ἐνισχύσει τοὺς πιστοὺς ποὺ ἴσως ἔχουν κουραστεῖ, προσφέροντας δύναμη νὰ συνεχίσουν τὴν ἄσκηση. 

Ἀγάπη καὶ Θυσία: Ὁ Χριστός, ὑψούμενος στὸ Σταυρό, δείχνει τὴν ἀκραία ἀγάπη Του. Ὁ πιστὸς καλεῖται νὰ σηκώσει τὸν δικό του σταυρὸ μὲ ὑπομονή. 

Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ «ὅπλον κατὰ τοῦ διαβόλου». Ἡ προσκύνηση σημαίνει ἀναγνώριση τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀποτίναξη τῆς ἁμαρτίας. Ἡ Σταυροπροσκύνηση εἶναι μιὰ ὑπενθύμιση ὅτι ἡ χριστιανικὴ ζωὴ εἶναι σταυροαναστάσιμη. Δὲν ὑπάρχει Ἀνάσταση χωρὶς Σταυρό.

Τὸ Μυστήριο τοῦ Σταυροῦ: Ἀπὸ τὴν ἀπομόνωση τοῦ «ἐγὼ» στὴν κοινωνία τῆς ἀγάπης

Γ' Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, τὴν Προσκύνησιν ἑορτάζομεν τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ, Ἐκ τοῦ κατὰ Μᾶρκον, η΄, 34 – θ΄, 1. 

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 30 Μαρτίου τοῦ 1997. 

Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3 ἐδῶ 

Ὁ Σταυρὸς παραμένει πάντοτε ἕνα μυστήριο. Ἀλλά, ὅπως τὰ μυστήρια, εἶναι καὶ αὐτὸς μυστήριο ἀποκαλυπτόμενο. Δηλαδή, δὲν μποροῦμε νὰ πιάσουμε σὲ ὅλη τὴν πληρότητα τὸ βάθος του, ἀλλὰ ἀφοῦ ὁ Χριστὸς ἔτσι τὸ ἐπέτρεψε, πιάνουμε καὶ κάτι ἀπὸ αὐτὸ τὸ βάθος του. Καὶ γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ προσδιορίσουμε ὅσο πιὸ καλὰ αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ προσδιορίσει ἡ ἀνθρώπινη διάνοια, δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ ποῦμε δύο πράγματα. Πρῶτα, ἀφοῦ ὁ Πανάγαθος Θεὸς αὐτὸν τὸν τρόπο διάλεξε γιὰ τὴν δική μας σωτηρία καὶ γιὰ νὰ ἐκφράσει τὴν ἀγάπη Του, εἶναι ἡ καλύτερη θεραπευτικὴ γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ἂν θέλουμε νὰ ὁρίσουμε τὰ μέτρα αὐτῆς τῆς θεραπευτικῆς - ἀφοῦ εἶναι ἡ μοναδικὴ μέθοδος - πρέπει νὰ ἀκούσουμε πάλι...

Μοναχός Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης: «Ἀπὸ τὸ παράθυρο ὁ Προσωπικὸς Ἀριθμὸς γιὰ τοὺς στρατιωτικούς»

 

Ἐκπομπὴ μὲ τὸν ὁσιολογιώτατο Μοναχὸ Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη, μὲ θέμα: «Ἀπὸ τὸ παράθυρο ὁ Προσωπικὸς Ἀριθμὸς γιὰ τοὺς στρατιωτικούς», Κυριακή 15 Μαρτίου 2026. 

Ἅγιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης - Σ' ἀγαπῶ γιατί μοῦ μοιάζεις!

Τοῦ Ὁσίου Γέροντος Ἐφραίμ τοῦ Κατουνακιώτου 

«Ἡ δουλειὰ τοῦ παπᾶ εἶναι νὰ διαβάζει ὀνόματα, χιλιάδες ὀνόματα, εἰδικὰ τῶν κεκοιμημένων. Οἱ ζωντανοὶ ὅλο καὶ κάποιον θὰ βροῦν νὰ τοῦ ποῦν τὸν πόνο τους, ὅλο καὶ κάποιος θὰ τοὺς στηρίξει ἔστω λίγο. Στὴν ἄλλη ζωὴ ὅλοι εἶναι ἐν μετανοίᾳ, ἀλλὰ δὲν μποροῦν οἱ ἴδιοι νὰ κάνουν τίποτα. Δουλειὰ τοῦ παπᾶ, εἶναι νὰ μνημονεύει ὀνόματα κεκοιμημένων στὴν Προσκομιδή». 

«Μιὰ φορά», ἔλεγε ὁ παπα-Ἐφραίμ, κοιμήθηκε ἕνα καλογέρι μου. Εἶδα κατόπιν ὅτι τὸ καλογέρι δὲν εἶχε πάει σὲ καλὸ μέρος... Ἔκανα λοιπὸν μεγάλη προσευχὴ γιὰ τὴν ψυχή τοῦ καλογεριοῦ μου. 

Τὸ βράδυ ἐμφανίζεται ὁ Χριστὸς καὶ μοῦ λέει: «Σταμάτα νὰ προσεύχεσαι γιὰ τὸ καλογέρι σου, γιατί αὐτὸς ἔχει τελειώσει». 

Ὁ παπα-Ἐφραίμ, τίποτα. Συνέχιζε ἀκάθεκτος τὶς προσευχὲς καὶ τὰ κομποσχοίνια καὶ τὴ μνημόνευση τοῦ καλογεριοῦ του στὴν Προσκομιδή. 

Τοῦ ἐμφανίζεται ξανὰ ὁ Χριστός μας καὶ τοῦ λέει: «Σὲ παρακαλῶ, σταμάτα νὰ τὸν μνημονεύεις. Αὐτὸς δὲν θὰ ἀλλάξει μέρος». 

Ὁ παπα-Ἐφραὶμ συνέχιζε τὴν προσευχὴ γιὰ τὸ καλογέρι, τοῦ ὁποίου ἡ ψυχὴ δὲν εἶχε πάει στὸν Παράδεισο. Ἔρχεται ὁ Χριστός μας γιὰ τρίτη φορὰ στὸν παπα-Ἐφραὶμ καὶ τοῦ λέει: «Σ΄αγαπῶ, γιατί μοῦ μοιάζεις! Τὸ καλογέρι σου δὲν ἀξίζει ὅ,τι ζητᾶς, ἀλλὰ θὰ γίνει, ἐπειδὴ μοῦ μοιάζεις!».

Ὁ ἁγιασμὸς καὶ ὁ Τίμιος Σταυρός, θὰ ἁγιάζουν τὰ φαγητά σας...!

Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Τσαλίκης 

"Κάθε πρωί, νὰ πίνετε παιδιά μου ἁγιασμό, πολὺ ἁγιασμό. Νὰ ρίχνετε οἱ νοικοκυρὲς λίγο καὶ στὰ φαγητὰ τὴν ὥρα ποὺ μαγειρεύετε!". 

Τὸ πρωὶ λένε οἱ εἰδικοί, ὅτι εἶναι καλὸ ὅταν ξυπνᾶμε, νὰ πίνουμε ἕνα ποτήρι νερό. 

Καλὸ λοιπὸν εἶναι, ὅταν τὸ πρωὶ γεμίσουμε τὸ ποτήρι μας μὲ νερό, νὰ ρίχνουμε μέσα σ αὐτὸ καὶ λίγο ἁγιασμό. Ἀμέσως θὰ ἔχουμε ἕνα ποτήρι γεμᾶτο ἁγιασμό. 

Νὰ κάνουμε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, καὶ νὰ τὸ πίνουμε ὅλο, τρώγοντας καὶ ἀντίδωρο τὸ ὁποῖο φέρνουμε στὰ σπίτια μας ἀπ' τὴν Κυριακάτικη, ἡ ὅποια ἄλλη Θεία λειτουργία. 

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἔλεγε: "Θὰ ἔρθει ἐποχή, ποὺ οἱ ἄνθρωποι θὰ ἔχουν ὅλα τὰ ἀγαθὰ στὸ τραπέζι τους, ἀλλὰ δὲν θὰ μποροῦν νὰ τὰ φᾶνε". 

Πράγματι ἂν σήμερα ξέραμε τί τρῶμε καὶ παρ’ ὅλα αὐτὰ ζοῦμε, μόνο γιὰ αὐτό, θὰ ἔπρεπε νὰ δοξαζουμε τὸν Θεό! 

Γιὰ αὐτὸ λοιπόν, μιὰ ὄμορφη συνήθεια ποὺ πρέπει νὰ ἀποκτήσουν...

Τὸ ἀνικανοποίητο τῶν νέων ἀνθρώπων πρέπει νὰ μᾶς προβληματίση γιὰ τὴν ποιότητα τῆς προσφερομένης ἀπὸ μᾶς διδαχῆς καὶ ἀγωγῆς

Μακαριστοῦ Γέροντος Γεωργίου Καψάνη, «Ὀρθοδοξία καὶ Οὑμανισμός - Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός» 

Τὸ λάθος τῶν συγχρόνων οὑμανισμῶν, ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, εἶναι ὅτι προσπαθοῦν νὰ κάνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ ξεχάση τὴν θεία καταγωγή του καὶ τὸν θεῖο προορισμό του, τὸν εἰκονικό του χαρακτῆρα. Ἐν ὀνόματι τῆς προόδου, τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς δικαιοσύνης, τὸν φυλακίζουν στὸ φθαρτό, στὸ πρόσκαιρο, στὸ μάταιο, στὸ πεπερασμένο. Τοῦ κόβουν τὰ φτερά. Προσπαθοῦν νὰ στρέψουν τὸν θεῖο δυναμισμό του καὶ τὴν ἐρωτική του δίψα σὲ δραστηριότητες ἐγκόσμιες, ὄχι ἴσως κακές, ἀλλὰ ἀνεπαρκεῖς καὶ περιορισμένες γιὰ νὰ πληρώσουν τὸν θεόπλαστο ἄνθρωπο καὶ θεούμενο ζῶον. Προσπαθοῦν ἐπίσης νὰ τὸν πείσουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι αὐτοθεός, αὐτόνομος, αὐτάρκης, αὐτοολοκληρούμενος. Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ τὴν ἴδια τήν ἁμαρτία τοῦ Ἀδάμ, τὴν αὐτοθέωσι, τὸν ἐγωισμό. Ἐδῶ βρίσκεται ἡ οὐσία τῆς ἐκκοσμικευμένης φιλοσοφίας, ἠθικῆς, πολιτικῆς. Αὐτὴ ἡ φιλοσοφία ὑπόκειται καὶ στὴν προσπάθεια ὀργανώσεως τῆς ζωῆς ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀπαρχὴ τῆς ὁποίας εἶναι ὁ πολιτικὸς γάμος. Ἡ ἐκκοσμίκευσις εἶναι προϊὸν τοῦ δυτικοῦ ἀθεϊσμοῦ, ποὺ σὰν ἀρρώστια ἀρχίζει νὰ τρώη τὸ σῶμα τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ μας. Τὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι ὑπάρχουν σήμερα πολιτικὲς φιλοσοφίες ποὺ ὄχι ἁπλῶς δὲν καταπολεμοῦν ἢ ἀνέχονται τὴν ἐκκοσμίκευσι ποὺ ἀλλοιώνει τὴν ἑλληνορθόδοξο παράδοσι καὶ ταυτότητά μας, ἀλλὰ καὶ ἔχουν ὡς πρόγραμμα νὰ τὴν ἐπιβάλουν στὸν λαὸ δυναμικὰ μὲ τὰ μέσα ἐπικοινωνίας. 

Πρέπει ὅμως νὰ σημειώσουμε ὅτι καὶ ἀπὸ ἐμᾶς γίνεται κάποτε...